ORGANISATIES

Dat er trekkrachten zijn die organisaties of teams uit evenwicht brengen, is voor te stellen. Processen zijn immers complex geworden en een grote diversiteit aan perspectieven beïnvloedt de dagelijkse praktijk in een organisatie. In het zoeken naar de juiste verhouding tussen evenwicht en uitdaging, tussen leiden en volgen en tussen mens en systeem, kan het reflecteren op deze dagelijkse praktijk helpen. Zodat bijvoorbeeld samenwerking effectiever verloopt, goede beslissingen worden gemaakt, een kloppende koers wordt gevolgd, zelfstandigheid en creativiteit de ruimte krijgen.

Om dit te bereiken ontwerp ik workshops op maat. Ik geloof dat het naar boven brengen van persoonlijke en professionele eigenheid, evenals het versterken van relaties nodig is voor een professionele organisatie om haar doelen te bereiken. Dit kan door middel van organisatieadvies, teamcoaching en ethische reflectie.

Gewerkt met:

  • Tot & Met Theaterkoor
  • Enexis
  • JOS, Jonge Ondernemers ‘s-Hertogenbosch
  • Hogeschool Utrecht
  • GGZ Breburg

VOORBEELDEN

In een ervaringsgerichte werkvorm met een team wordt duidelijk wat ieders positie is en waar ontwikkelmogelijkheden liggen. Een kleine groep van drie mensen staat in een kring met tussen iedere twee groepsleden een stok geklemd. Deze stok mag men niet vasthouden, maar blijft enkel door de druk geklemd. De opdracht is om te gaan bewegen, en al meteen wordt ieders aanpak duidelijk. De eerste persoon heeft vooral aandacht voor de anderen, hij vergeet zijn eigen beweging in te zetten. Het tweede teamlid voelt een angst om de eigen bewegingsimpulsen te volgen en wordt zo een volgzame deelnemer. De derde persoon is vooral planmatig en cognitief aanwezig. Op het moment dat er iets gebeurt wat niet past in zijn beeld, begint hij kracht in te zetten om de groep een kant op te sturen die hij voor ogen heeft. De anderen volgen in eerste instantie, maar beginnen na verloop van tijd te reageren en terug te duwen. Er ontstaat een reactiepatroon dat uitmondt in een status quo.

Door met elkaar uit te wisselen wat ieders ervaringen, drijfveren en reacties zijn wordt duidelijk wat er precies is gebeurd. Eenieder is vanuit zijn of haar eigen positie in de groep gestapt. Ieder heeft eigen denkbeelden over wat er precies gedaan moet worden en hoe dat gedaan moet worden. In de samenwerking vergeet men zowel zichzelf als authentieke persoon in te zetten, als open te staan voor dat wat de ander brengt.

Met elkaar hierover spreken geeft inzicht in zichzelf en de ander. Men is open en eerlijk over de eigen valkuilen en wensen. Dit geeft een andere sfeer in de groep. Tijdens het herhalen van deze opdracht blijkt dat ieder de inzichten heeft meegenomen. Als buitenstaander word ik verrast door de levendigheid en de creativiteit die spreekt uit het samen bewegen. Zo heeft de eerste persoon zich voorgenomen in een eigen bewegingsstroom te blijven zonder zich af te sluiten, hij straalt energie en speelsheid uit. De tweede persoon heeft zich voorgenomen de angst te laten voor wat het is, en risico te nemen. Een spannende stap, maar ze ontwikkelt een elegante en voortvarende manier van samenwerken waarbij zij als persoon zichtbaar wordt. En de derde persoon zoekt hoe hij niet de ander naar zijn beeld kan vormen, maar hoe hij zichzelf gevoelsmatig en meer betrokken kan inzetten. Dat dit nog een zoektocht is, wordt met respect door de anderen ontvangen. Vernieuwing en authenticiteit in de samenwerking is de uitkomst.

De teamleden worden zich bewust van de eigen patronen in het samenwerken met de ander. Door hierop te reflecteren via de oefeningen, wordt heel concreet wat er precies gebeurt en kan geoefend worden om het anders te doen. Er ontstaat inzicht en begrip in elkaar. Niet een reactieve samenwerking ontstaat, maar interactie vanuit eigen kracht en authenticiteit. Vanzelfsprekend is het van belang om hier woorden aan te geven zodat inzicht ontstaat. Toegevoegde waarde is dat deze ervaringsgerichte bewegingsopdracht de mogelijkheid biedt om inzichten ook meteen weer uit te proberen in het handelen.

Na een ochtend luisteren naar verschillende lezingen over Integriteit en Ethiek, is het in de middag tijd voor creatieve workshops voor de docenten van de juridische afdeling van de Hogeschool Utrecht. De opdracht aan mij is om iets met dans en ethiek te doen.

Na een korte uitleg over mijn bedoeling met deze middag en de manier waarop we dat gaan doen, gaan de deelnemers opwarmen. Enig ongemak om zich te bewegen tussen eigen collega’s is zichtbaar, maar als men merkt dat het om ‘gewone’ bewegingen gaat en ook ik mij voeg in de opwarming, stelt men zich opvallend open en expressief op.

We inventariseren vervolgens wat ieders beeld is bij dans en mogelijke dansvormen, en er komt een gevarieerd palet aan dansculturen te voorschijn van de aboriginals, via klassiek ballet naar linedance. Met elkaar zoeken we uit hoe zij deze vormen kunnen bewegen en ik gooi de vraag in de groep wat de koppeling kan zijn naar ethiek. In groepjes denkt men daarover na, en gezamenlijk komt men tot een volgorde van dansbewegingen die iets uitdrukken van wat hen raakt in hun dagelijkse praktijk. Ondersteund door muziek ontstaat er al bewegend en dansend een vormgeving die steeds meer past bij wat zij de rest van de groep, die in de andere workshops zitten, willen laten zien.

Dit is een vormgevingsproces van inspiratiebron naar uitvoering. Als begeleider is dit proces voor mij de leidraad waarmee ik schijnbaar hele uiteenlopende perspectieven – dans en ethiek –  gemakkelijk kan combineren. Ondanks de creatieve en impliciete werkwijze, laat het team heel duidelijk blijken op welke manier zij willen samenwerken. Van achter uit de zaal komen zij als strijdende dansers naar voren waarin ze met hun bewegingen de anderen intimideren. De sfeer verzacht steeds meer tijdens de dans en er ontstaat een coherent, ritmisch beeld waarim men gezamenlijk maar verschillend beweegt. Alsof de bewegingen van de dansers ook de rest van de groep beïnvloedt, verandert de sfeer in de zaal en beweegt men op de stoel lichtjes mee. De tijd is er niet om over het dansstuk te spreken, maar uit de praktijk blijkt dat de boodschap is binnengekomen.